GR14 GRAE Semois Noord

Met de trein ben je er al!

Al vroeg op de middag zitten we in een Dinants café abdijbier te drinken. Liever waren we al op weg naar Carlsbourg, het beginpunt van onze tocht maar door werken op de lijn naar Namen hebben we vertraging opgelopen en moeten we nog een uur wachten op de volgende trein. Vandaag nog in Bouillon geraken wordt moeilijk. En zo'n schoon wandelweer...

Dat de Ardennen ook best vlak kunnen zijn, merken we als we op het hoge perron van Carlsbourg staan. Groene weiden en bossen strekken zich voor ons uit. De GR14, de verbinding tussen La Roche aan de Ourthe en Bouillon in de vallei van de Semois, loopt vlak langs de spoorweg. Het landschap gaat wat aan ons voorbij. Weinig uitzichtpunten, weinig hoogteverschillen, veel mountainbikers...

's Avonds onder de open sterrenhemel genieten we van het zachtblauwe licht van ons gasvuurtje. Al zitten we dicht bij het dorpje Curfôz, het is rustig in het kleine bosje. Onze verse spaghetti smaakt super.

Gezegend water

Gedroomd of niet, nadat ik 's nachts voetstappen dicht bij de tent hoorde, kon ik bijna geen oog meer dicht doen. Nooit kampeer ik nog zo dicht bij een dorp of tenminste toch niet met een knalgeel expeditietentje.

Vanop de Tour d'Auclin kijken we uit over Bouillon. Ochtendnevels hangen over het toeristische stadje. Op één van de heuvelruggen ligt de Middeleeuwse burcht waar ooit de illustere Godfried van Bouillon leefde. Hij leidde de eerste kruistocht naar Jeruzalem en en werd er koning, maar dit gebeurde zeker niet onomstreden.

We laten de wildslapers op de toren wat verder soezen en dalen af naar het cisterciënzerklooster in de vallei van de Semois. De deur gaat automatisch open als je op de bel drukt. Een vrome zuster leidt me naar het kraantje bij de WC waar ik de drinkzakken opvul. Ze kijkt op van onze moderne pelgrimuitrusting. Na duizend mercie'tjes en een inleiding in de gelukkig korte kloostergeschiedenis, kunnen we weer op weg.

Wat verder volgen we een educatief parcours dat de traditionele Ardense bosbouw uitbeeldt. Zo komen we bij Moulin du Rivage waar een hele stoet van mobilhomes te bewonderen staat. De Tombeau du Géant is zo'n typisch toeristische trekpleister. Enkel oude foto's tonen aan dat de Ardennen niet altijd even bebost waren.

Ook erg populair -bij zowel dagtoeristen als trekkers- zijn "les échelles". Het unieke parcours van stalen laddertjes, schijnt met een zware rugzak nogal in de kuiten te kruipen. Alhoewel dit nog meevalt - in droge omstandigheden - in vergelijking met het huzarenstukje dat we ervoor aanbreiden. De boodschap is zelf de tekens te volgen en niet op je voorgangers te vertrouwen. Recht omhoog de nijdige helling opkruipen is niet echt aan te raden...

In Rochehaut genieten we wat na met een fles Schweppes Agrum uit de lokale Spar. Daarna dalen we met een heuse toeristenkaravaan af naar Frahan, een pittoresk dorpje aan één van de vele meanders van de Semois. Over "Les Crêtes" worden we nog steeds op de hielen gevolgd. Juist voor Alle kunnen we onze achtervolgers van ons afschudden, en na wat inkopen klimmen we gepakt en gezakt de steile helling op. Gelukkig de laatste voor vandaag...

Behalve op enkele everzwijnen na komt niemand ons die nacht opzoeken. Wel moeten we vlug een plekje zoeken voor de afwas in ons krappe tentje.

"Heilige" afgunst

Bij Mouzaive zien we voor het eerst een droogschuur. Vroeger hingen er tabaksbladeren te drogen. De eens zo belangrijke teelt in deze streek is nu bijna volledig verdwenen. De schuur beidt nu plaats aan immense houtvoorraden.

Een stevige kuitenbijter leidt naar Chairière. Vanop de bergkam genieten we van uitgestrekte uitzichten over de Semoisvallei. Eindelijk breekt de zon door en baden de herfstkleuren in het licht.

We lopen over de smalle Sint-Lambertsbrug die volgens een legende gebouwd werd door de gelijknamige pastoor van het dorp. Omdat Sainte Agathe uit het naburige Laforêt heel wat hartjes sneller liet slaan bij de mannelijke bewoners, wilde de jaloerse pastoor haar de toegang tot het dorp ontzeggen. Omdat de beminnelijke dame enkel per koets reisde, liet de pastoor een brug bouwen die smal genoeg zodat enkel nog paarden en voetgangers er over geraakten. Heilige afgunst?

La vallée des fraudeurs, waar de Semois in Frankrijk vloeit en de Semoy wordt, heeft zijn naam niet gestolen. Vroeger werd hier tabak, lucifers, alcohol, parfum, kleding en koffie werden er over de grens gesmokkels. Hier en daar vind je nog enkele 'baraques' in het Bois Jean waar de smokkelaars elkaar ontmoetten.

Als we afdalen naar Naux, gaan de hemelsluizen open. Eens de grens met Frankrijk overgestoken, zijn we niemand meer tegengekomen. Geen wandelaar, geen toerist. De dorpen liggen er wat verlaten bij maar het zonnetje schijnt opnieuw. Als ik opnieuw aanbel om water te vragen, val ik letterlijk met de deur in huis.

Als ik 's avonds probeer uit zitstand af te gieten, loopt het niet goed af. De Griekse rijstkorrels lijken op de bosgrond net maden. We redden wat er nog te redden valt. Niet dat de smaak erg overdonderend is maar enfin, de honger dient gestild te worden want het zou een lange nacht worden.

Naar de monding van de Semoy

"Ik denk dat het nu wel een beetje aan 't minderen is. Jaja! 'k Weet het zeker."
"'k Weet niet, zulle, 'k hoor niet echt het verschil."
"Hmmm, 't is weer meer aan het druppelen."

De regen blijft maar wij niet. Het ontbijt wordt overgeslagen. We lopen naar de asfaltweg en volgen die naar rechts tot we aan een kruispunt komen. Een ruiterpad loopt linksweg de helling op in de richting van Roc de La Tour. Aan de holle weg komt maar geen eind. Ik begin een beetje te twijfelen of we wel nog juist zitten. Er zijn geen tekens meer en het Bois de Cerceaux is groot, zo zie ik op de kaart. En dan opeens doemen de rotsen op. Er valt weinig van het uitzicht te genieten. We kijken op een hoge muur van mist.

Op de Route Forestière zijn heel wat naaktslakken aan de grote oversteek begonnen. De afdaling naar Monthermé is lang. Enkel de zotte kuren van Ivo brengen wat afwisseling. En onze laatste versnaperingen natuurlijk.

Kort overzicht

Indeling van de tocht > TOTAAL: 77 km
- Dag 1: Carlsbourg > Curfôz (17km langs GR14) - bivak
- Dag 2: Curfôz > Alle (23km langs GR14 en vanaf Tour d'Auclin langs GRAE-Noord) - bivak
- Dag 3: Alle > Thilay (27km langs GRAE-N) - bivak
- Dag 4: Thilay > Monthermé (10km langs lokale paden via Roc de la Tour)

Bereikbaarheid > NMBS-station in Carlsbourg & SNCF-station in Bogny-sur-Meuse (2km van Monthermé) waar elk uur een trein rijdt naar Givet (€5,70 pp), daar staat dan al de bus 154a te wachten die naar het station van Dinant rijdt waar je onmiddellijke aansluiting hebt naar Namen en Brussel) via www.infotec.be kan men de uurregeling van deze buslijn downloaden

Bewegwijzering > GR-tekens

Benodigde topogidsen > 2 topo's: GR14 en GRAE-Noord / Routewijzigingen op www.grsentiers.org

Andere gidsen > Visumgids "De Semois van bron tot monding: 192,5 km wandelen van Aarlen naar Monthermé" geschreven door Julien Van Remoortere. Praktisch kaartje om je weg van Thilay naar Monthermé te vinden.

Jacht > Dhr. Gigounon van het Cantonnement de Bouillon is minimaal twee weken op voorhand op de hoogte van drijfjachten: tel. 061 46 52 20. Vraag ook naar het telefoonnummer van de verantwoordelijke voor de streek rond Vresse en Bohan.

Bevoorrading > Bouillon (niet op gelopen parcours, via GR14/GRAE vanaf Tour d'Auclin: 2km), Rochehaut (Spar), Alle (alles), Vresse (alles), Membre (alles), Bohan (alles), Les Hautes Rivières en Monthermé (alles).

RATING: *** Mooie streek maar campings, toeristenhuisjes en drukte vallen toch wat tegen.

Debbie Sanders

Kaart